No.05
วันนี้ก็เบื่อไม่มีอะไรทำ เลยนั่งแต่งรูปเล่น ๆ
มันก็ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ คิดอะไรก็ไม่ออก
การ์ดใบใหญ่เอารูปเดิมมาใช้อีกแล้ว
แบบว่าดูแล้วมันเข้ากันดีก็เลยลองเอามาใส่
ชอบภาพนี้มาก ๆ ชอบรูปมิคเวลายิ้มแบบไม่ตั้งใจ
เรียกไม่ถูกมันเป็นธรรมชาติดี
และก็นั่งทำอันเล็ก ๆ นี่มาอีก 4 อัน
ก็มั่ว ๆ ผสม ๆมันไปเหอๆๆๆๆ วัตถุดิบน้อย ยังไม่ได้หาเพิ่มเติม
เมื่อวานก็นั่งโหลดโชว์เคสตั้งนาน
กว่าจะแปลงไฟล์ลงแผ่นเสร็จ ก็แทบลมจับ
กว่าจะได้ดูก็เกือบตี 1 ก็จับนู่นนี่ใส่เพิ่ม ๆ ไปด้วย
โชวเคสแค่ ประมาณ 44 นาทีกว่า ก็ใส่โชว์เคสไว้ตัวสุดท้าย
พอมาถึงก็อึ้งครับพี่น้อง แบบว่าตอนเปิดดูในคอมมันก็โอเช
แต่พอไร้ลงแผ่นเปิดในเครื่องเล่น ก๊าซซซซซซซซซซซ
เสียงกะภาพมันไม่ไปด้วยกันอ่า ภาพไปเร็วกว่าเสียงอีก
นั่งดูเพลงแรกRising sun ไมมิคมันไม่ร้องฟะ
ทำลิปซิ้งในเพลงแล้วจะไม่ทำปากตามไม่ได้นะเฮ้ย
พอยุนร้องต่อ เอ๊ะ เสียงร้องยุนยังไม่ขึ้นเลย
ไมปากยุนไปไกลแล้วอะ อ๊ากกกกกกกกกกกก
ที่ไหนได้เสียงมันตามภาพไม่ทัน หมดอารมอย่างแรง
แต่ก็ขี้เกียจไร้ใหม่เสียดายแผ่น ก็เลยตามเลยมันไป
ก็สนุกดีน่ารัก ที่ประทับใจสุด ๆ ของสุด ๆ
ถ้าหลายคนดูแล้วก็จะเห็นกลุ่มคนไทยด้วยล่ะ
ป้ายไฟโชว์คำว่า THAI
แล้วคนที่ไปดูคอนที่ดงบังมาไทยอะจำกันได้ป่ะ
มีช่วงที่ดงบังวิ่งเข้าเวทีไปแล้ว กล้องมันจับป้ายไฟอะ
ตรงฝั่งยุนแถว 4500 มันจะมีป้ายไฟรูปช้างชื่อแจจุง
รูปต้นมะพร้าวชื่อจุนซู รูปมิคกี้เม้าส์ชื่อมิคกี้
และก็ชื่อยุน กับ มิน กลุ่มนี้เลยที่เห็นในโชวเคส
เห็นป้ายไฟรูปช้างเท่านั้นอะจำได้เลย
คนเต็มอัฒจรรย์เลย แดงเถือกไปหมด
คอนก็สนุก น่ารัก มีคั่นด้วยการให้พิธี ญ ถามคำถาม
ร้องประมาณ 5-6 เพลงเนี่ยแหละ เรียงชื่อเพลงไม่ถูก
แบบว่าเคืองอะดูแล้วตึ้บ เสียงกะภาพมันไม่ตรงกัน
พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยอีกอ่า ไปเอาใบเสร็จค่าเทอม
ไม่อยากไปเลย ไม่ไปไม่ได้ด้วยต้องเอามาเบิก
ไม่งั้นมะมีตังใช้อะ ว่าจะไปสัปดาห์หนังสือต่อ
ไปเดินเล่น อยากเดิน คงไม่ได้ซื้อหรอกงวดนี้
ยังจนอยู่ ครั้งก่อนก็หมดไปเยอะเหมือนกัน ซื้อมาเต็มเลย
อ่านหนังสือแล้วเพลินดี สนุกอะ ชอบมาก ๆ
ชอบอ่านหนังสือแนวภจญภัย พวกแฟนตาซี
นิยายเกาหลีของแจ่มใส ชอบเรื่องเศร้า ๆ อะ
อ๊า คิดแล้วก็อยากอ่านอีก เบื่อ ๆ อะ ไม่รู้จะอัพอะไรต่อดี
เง้อออออออ เป็นอะไรล่ะนี่ชั้น
เมื่อวานก็ไม่ได้อัพ นั่งเล่มเกมแก้เซ็ง วันนี้ก็เซ็งอีก
มีรูปมาแจกเต็มเลย เป็นเซตน่ะชอบอะอยากให้ได้เก็บกัน
แต่ไว้คราวหน้าละกัน เอาเป็นว่าไว้แค่นี้ก่อนนะ บ๊ายบายจ้า
----------------------------------------------------------------------------
ภาพนี้จาก xman ตอนchristmas พอดีเมื่อคืนดูต่อจากโชวเคส
เห็นภาพนี้พอดีเลยเอามาแปะ เป็นตอนที่เต้นคู่กะยุน
เต้นท่าเป่ายิ้งฉุบกันน่ารักมาก ๆ
ท่านี้มิคกำลังคิดอยู่ว่าจะออกอะไรดีน้า
แล้วก็หันหลังไปเป่ายิ้งฉุบกะยุน ใครได้ดูก็ต้องบอกว่าน่ารักแน่ ๆ
ข้างล่างนี้เอามาฝากค่ะ
ขอบเขต....ที่เราจะ "รัก" ได้
ความรักที่เกิดขึ้น . . ..
ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย
แต่การจะสานความรักต่อ. . .
ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก
ความเหงานั้น . . . มันโดดเดี่ยว
เปลี่ยนคนอ่อนไหว . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้
จนบางครั้ง . . .ต้องพยายามหาที่ยึดหัวใจ
ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต
และบางครั้ง . . .
ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึดได้
เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพันประการ . . .
แต่ . . . เมื่อความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว
ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . .
มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่ . . .
ก็ไม่อาจที่จะ . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรักได้
เมื่อในที่สุดแล้ว . . .ห้ามไม่ได้
ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ . . .
การปล่อยหัวใจให้ได้ รั ก
แต่ . . .
ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง
หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้
และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล
จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่ . . ..
นอกจาก . . .กล้าที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว
ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า . . .
เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้
และต้องไม่ไปไกลกว่านี้ . . .
อยากอยู่ตรงไหนก็ได้ . . .
แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น
อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด . . .
-----------------------------------------------------------------------
"ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะ"
edit @ 2006/10/23 22:16:07
edit @ 2006/10/23 23:42:17
