วันนี้แกไม่มาเรียนนะ แต่วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากมาย ก็เหมือน ๆ เดิม

เลิกเร็วกว่าปกติ จารไม่ได้นอนเลยปล่อยเร็ว

พอนุชมันบอกว่าเรื่องนั้นเป็นจริง แกรู้ไม๊ว่าชั้นเจ็บปวดมากเลยนะ

แต่ก็คงเจ็บปวดไม่เท่าแกหรอกชั้นรู้ ถึงแกจะไม่บอกออกมาจากปากแกเองก็เถอะ

แต่ชั้นก็เข้าใจแกนะ ชั้นเข้าใจแก ชั้นรู้ว่าแกเป็นยังไง

ชั้นไม่ได้น้อยใจ ที่แกไม่ได้เล่าให้ชั้นฟังกับปากแกเอง

ชั้นรู้ว่าแกอาจจะอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น ชั้นรู้ว่าแกคงจะคิดว่าชั้นน่ะต้องว่าแกกับเรื่องนี้

แต่เปล่าเลย ชั้นไม่เคยว่าแกเลย มันเป็นการตัดสินใจของแกเอง ชั้นเข้าใจ

วันนี้ วันที่แกเจ็บปวดที่สุดในชีวิต วันที่แกจะจดจำไปจนวันตาย วันที่ไม่สามารถลืมได้แม้เสี้ยวนาที

วันที่มันคอยตามหลอกหลอนแกไปชั่วชีวิต กับการที่แกต้องยอมสูญเสียสิ่งหนึ่ง

เพื่อแลกกับอนาคตของแกแกเจ็บชั้นก็เจ็บนะ แกมันเพื่อนรักของชั้นนะ ชั้นรักแกนะ

ไม่ว่าแกจะเป็นยังไง แกก็ยังเป็นเพื่อนรักของชั้นเสมอ

เอ๊ะ มันร้องไห้ตอนลงจากห้อง หน่อยมันเข้าห้องน้ำ นุชมันก็โทรศัพท์ ชั้นไม่รู้ว่ามันโทรหาแกรึเปล่า

ชั้นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่เหมือนกัน หันไปก็เห็นมันร้องไห้ออกมาแล้ว มันบอกว่ามันสงสารแก

แกรู้ไม๊ว่าตอนที่นุชมันบอกเรื่องนี้ที่ห้องน่ะ ชั้นจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว แต่ก็ต้องทำเฉย

ชั้นรู้ว่าถ้าร้องออกมา มันคงไม่ได้มีแต่ชั้นคนเดียวแน่ ๆ ชั้นไม่อยากพูดคำว่าสงสารกับแกนะ

ชั้นไม่อยากทำให้แกดูน่าสมเพช ชั้นรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ตัดสินใจยาก แต่ที่แกทำตอนนี้น่ะถูกแล้ว

อย่าทำให้คนที่รักแกต้องเจ็บปวดไปกว่านี้ ถ้าเมื่อวันที่เค้ารู้ความจริงของเรื่องนี้มาถึง

เค้าคงจะต้องเจ็บปวดไปจนตาย ดีแล้วล่ะ ต่อไปนี้แกต้องเข้มแข็งขึ้นนะ ชั้นรู้ว่ามันยากสำหรับแกมาก

อย่างน้อยก็ขอให้แกรู้ไว้ว่าแกยังมีชั้นอยู่ ชั้นจะอยู่เคียงข้างแกเสมอ ต่อให้จากนี้ภายภาคหน้า

เราต้องแยกจากกันก็ตาม แกก็ยังเป็นเพื่อนรักของชั้นเสมอนะ

รักแกนะ รักมาก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เพื่อนที่ดีที่สุดคือคนที่คุณสามารถนั่งอยู่ริมระเบียงด้วยกัน
โดยไม่พูดอะไรกันสักคำ แต่สามารถเดินจากไปด้วยความรู้สึก
เหมือนได้คุยกันอย่างประทับใจที่สุด

.

.

.